Spasoje Tomić: Aco Srbine! – Vesti Online

Da bi se valjano, savremeno i politički utemeljeno sagledala uloga Aleksandra Vučića u novijoj srpskoj istoriji, neophodno je istupiti iz defanzivnog diskursa koji nam je decenijama nametan i činjenicama prići kroz prizmu srpskog integralizma, ideje da je srpski narod, bez obzira na administrativne granice nastale disolucijom bivših državnih tvorevina, jedinstven kulturni, duhovni, ekonomski i nacionalni organizam. Sa te tačke gledišta, politička filozofija i državničko djelovanje Aleksandra Vučića ne predstavljaju samo dnevnopolitički pragmatizam, već utemeljenu strategiju nacionalne konsolidacije.

Decenijama su Srbi u regionu od Republike Srpske, preko Crne Gore, pa sve do zajednica u Sjevernoj Makedoniji i Hrvatskoj bili prepušteni sami sebi, stigmatizovani i posmatrani kroz nametnutu krivicu. Prekretnica nastaje kada Srbija, pod vođstvom Vučića, prestaje da se izvinjava za svoje postojanje i preuzima ulogu matice u punom, državotvornom smislu te riječi. Integralizam u 21. vijeku ne znači sukob, već snagu, umreženost i zaštitu nacionalnog identiteta.

Ekonomski suverenitet

Filozofija suverenizma neumitno nas uči da nema nezavisne spoljne politike niti zaštite nacionalnih interesa bez stabilne i snažne ekonomije. Vučić je razumio da slaba Srbija ne može pomoći ni sebi, a kamoli Srbima van svojih granica. Građenjem moderne infrastrukture, privlačenjem stranih investicija, smanjenjem nezaposlenosti i jačanjem vojno-bezbjednosnog aparata, Srbija je postala pijemont stabilnosti i ekonomski lider Zapadnog Balkana. Tek kada je Srbija ekonomski ojačala, mogla je da postane oslonac čitavom srpskom narodu u regionu.

Očuvanje Republike Srpske i Srba u regionu

Po prvi put u savremenoj istoriji, Beograd nij nijem pred pritiscima na Republiku Srpsku. Podrška Banjaluci nije samo deklarativna, ona je materijalizovana kroz konkretne projekte, izgradnju vrtića, škola, puteva, ambulanti i direktnu finansijsku pomoć opštinama u Republici Srpskoj i Federaciji BiH sa većinskim srpskim stanovništvom.

Kada je riječ o Crnoj Gori, Srbima je vraćeno nacionalno samopoštovanje kroz sistematično ulaganje u srpske institucije, zaštitu Srpske pravoslavne crkve i podršku srpskom jeziku i kulturi. Ideja „Srpskog sv(ij)eta“, u svom najboljem značenju, postala je stvarnost kroz saradnju, očuvanje svetosavskog zavjeta i kulturno povezivanje, a ne kroz praznu demagogiju.

Politički čin velikog formata ogleda se i u odnosu prema kolektivnom pamćenju. Pod vođstvom Aleksandra Vučića, Srbija i Srpska i Srbi u CG zajedno obilježavaju Dan nacionalnog jedinstva, slobode i zastave, kao i tužne godišnjice poput NATO agresije i zločinačke akcije „Oluja“. Time je prekinuta sramna praksa zaborava i potiskivanja sopstvene stradalničke i pobjedničke istorije. Podizanje spomenika Stefanu Nemanji u Beogradu i ulaganje u Hram Svetog Save nisu samo građevinski poduhvati, već simbolički kameni temeljci novog srpskog samopouzdanja.

Spoljnopolitička i diplomatska borba

Na međunarodnoj sceni, Vučić je uspio da izgradi poziciju u kojoj se Srbija pita, poštuje i sluša. Doslednom politikom vojne neutralnosti, očuvanjem tradicionalnih prijateljstava sa Rusijom i Kinom, uz istovremeno unapređenje odnosa sa Zapadom, Srbija je izborila prostor za nezavisno odlučivanje. Borba za Kosovo i Metohiju kroz niz otpriznavanja nezavisnosti i neprekidno insistiranje na međunarodnom pravu i Rezoluciji 1244 pokazuje državničku istrajnost u najtežim geopolitičkim okolnostima.

Politički srpski integralizam zahtijeva viziju, hrabrost i posvećenost. Aleksandar Vučić je pokazao da posjeduje sve tri osobine. Radom, izgradnjom i nedvosmislenom podrškom svakom Srbinu, gdje god se on nalazio, on je vratio vjeru u jedinstvo našeg naroda.

Zato pozdrav „Aco Srbine!“ nije samo narodni vid podrške, već priznanje čovjeku koji je uspio da ujedini srpsko nacionalno biće, vrati mu dostojanstvo i postavi temelje za sigurnu i snažnu budućnost svih Srba u Srbiji i regionu.

Piše: Spasoje Tomić, magistrand istorije i funkcioner Slobodne CG