Sinoćni veličanstveni skup liste „Aleksandar Vučić – Ujedinjena Srbija” u Novom Sadu nije bio samo još jedan politički miting u nizu, niti puka demonstracija masovnosti i izborne snage. On je poslužio kao svojevrsni geopolitički i idealistički lakmus papir, koji precizno definiše geopolitički i državotvorni trenutak u kojem se srpski narod danas nalazi. Kada se prašina dnevnopolitičkih razmirica slegne, pred građanima Srbije i cjelokupnog srpskog prostora ostaje ogoljena istina, satkana u personalizaciji dviju potpuno suprotstavljenih vizija budućnosti, Srbije koja čuva svoju suverenost uz podršku autonomnih evropskih lidera, i Srbije koju pojedini opozicioni krugovi žele da potčine agendama inostranih centara moći.
S jedne strane imamo primjer Roberta Fica, premijera Slovačke države, prije svega lidera koji je dokazao da se nacionalni interes ne saginje pred diktatima briselske ili vašingtonske administracije. Ficova podrška Srbiji i Aleksandru Vučiću nije slučajnost, ona je plod dubokog prepoznavanja srodnih političkih filozofija. To je politika principijelnog suverenizma, zaštite nacionalnog identiteta, vojne neutralnosti i ekonomskog razvoja koji služe sopstvenom narodu, a ne tuđim agendama . Robert Fico predstavlja onaj dio Evrope koji odbija da bude nijemi posmatrač degradacije iste i koji u Srbiji vidi stabilnog, pouzdanog i uspravnog partnera.
S druge strane medalje, u istom političkom diskursu, isplivavaju figure poput Gintera Felingera, osvjedočenog NATO lobiste i jednog od najglasnijih zagovornika dezintegracije srpskog nacionalnog prostora. Njegovo javno svrstavanje uz figure poput Srdanovića i dijela opozicionog bloka ne ostavlja mjesta za naivnost niti geopolitički analfabetizam.
Felinger ne predstavlja evropske vrijednosti niti dobrobit građana Srbije, on zastupa ideologiju koja Srbiju vidi isključivo kroz prizmu kapitulacije, odricanja od Kosova i Metohije, fragmentacije sopstvene teritorije i potpunog gubitka spoljnopolitičke autonomije.
Ovakva oštra polarizovanost prevazilazi klasičnu stranačku borbu. Ovo je pitanje fundamentalnog vrijednosnog i strategijskog usmjerenja. Politička teorija nas uči da je suverenitet temelj svake funkcionalne države. Onoga trenutka kada država dobrovoljno preda vođenje sopstvene sudbine vanpartijskim i stranim strukturama, ona prestaje da bude subjekat istorije i postaje njen objekat.
Zato sinoćni skup u Novom Sadu nosi poruku koja prevazilazi izborne kalkulacije. On nas poziva na istorijsku odgovornost i zrelost. Izbor između suverene, razvijene i dostojanstvene Srbije koju podržavaju suverenisti poput Fica i Srbije koju bi miješanjem sa strane usmjeravali NATO lobisti poput Felingera, zapravo i nije izbor, već imperativ opstanka.
Valjda prepoznajemo istorijski trenutak, i valjda, kao narod sa dugom državotvornom tradicijom znamo kojim putem treba ići?
Piše: Spasoje Tomić
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta vesti-online.com bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
