Na današnji dan pre 334 godine položen kamen temeljac Petrovaradinske tvrđave

Na današnji dan, 18. oktobra 1692. godine, položen je kamen temeljac Petrovaradinske tvrđave, jednog od najvažnijih vojnih utvrđenja na Dunavu i današnjeg simbola Novog Sada. Kamen je, po nalogu habzburškog cara Leopolda I, položio njegov izaslanik, princ Karlo Eugen de Kroj, na prostoru ranijeg srednjovekovnog utvrđenja.

Gradnja nove tvrđave započeta je nakon što je habzburška vojska 1687. godine preuzela Petrovaradin od Osmanlija. Zbog njegovog izuzetnog strateškog položaja, na steni oko 40 metara iznad Dunava, odlučeno je da se tu podigne savremeno utvrđenje koje će štititi južne granice Habzburške monarhije. Prvi podignuti fortifikacioni objekat bio je Bastion svetog Leopolda.

Izgradnja je, uz brojne prekide, trajala sve do 1780. godine. Tvrđava je dobila Gornji i Donji grad, masivne bedeme, kapije, bastione i šančeve, kao i razgranat četvorospratni sistem podzemnih vojnih galerija dug približno 16 kilometara. Zbog veličine, položaja i odbrambene moći kasnije je nazvana „Gibraltarom na Dunavu“.

Petrovaradinska tvrđava imala je važnu ulogu tokom austro-osmanskih ratova. Posebno je ostala upamćena bitka kod Petrovaradina iz 1716. godine, kada je vojska princa Eugena Savojskog porazila znatno brojnije osmanske snage. Time je utvrđenje potvrdilo svoj značaj kao jedna od ključnih tačaka odbrane srednje Evrope.

Njena izgradnja neposredno je uticala i na nastanak Novog Sada. Na suprotnoj, levoj obali Dunava razvijalo se naselje Petrovaradinski Šanac, u kojem su živeli trgovci, zanatlije i stanovništvo povezano sa potrebama tvrđave. Naselje je 1748. godine dobilo status slobodnog kraljevskog grada i ime Novi Sad.

Petrovaradinska tvrđava danas više nema vojnu ulogu, ali ostaje jedan od najvrednijih spomenika srpske kulturne i istorijske baštine. Njeni bedemi, podzemne galerije i čuveni toranj sa satom svedoče o višeslojnoj istoriji prostora na kojem se ukrštaju putevi Podunavlja, Balkana i srednje Evrope.