Politička istorija Balkana retko kada pruža tako očigledan uvid u mehanizme sinhronizovanog djelovanja geopolitičkih i regionalnih aktera kao što je to slučaj u savremenom odnosu prema Srbiji i njenom državnom rukovodstvu. Analiza političkog diskursa koji dolazi iz regionalnih centara od Zagreba i Sarajeva, preko privremenih prištinskih institucija pod upravom Albina Kurtija, pa sve do političko medijskih krugova okupljenih oko Mila Đunakovića u Crnoj Gori ukazuje na fenomen savezništva koji su se susreli jednoj zajedničkoj tački, suzbijanju političke i ekonomske konsolidacije Srbije.
Razlozi za ovu sinhronizaciju nisu principijelne već geopolitičke prirode.
Srbija, koja je tokom protekle decenije reformisala svoju ekonomiju, modernizovala oružane snage i definisala suverenu, multivektorsku spoljnu politiku, postala je ključni faktor stabilnosti, ali i geopolitičkog balansa na Zapadnom Balkanu.
Upravo je ta promjena odnosa snaga iz Srbije koja je bila pasivni posmatrač u Srbiju koja je aktivni subjekt regionalnih procesa izazvala reakciju onih snaga kojima odgovara fragmentiran i politički zavistan Beograd koji je pod Aleksandrom Vučićem konačno postao matica svih Srba.
Analiza pritiska
Sinhronizovani pritisak na Vučića i Srbiju radi po principu spoljašnjih i unutrašnjih poluga.
Prištinski faktor odnosno Aljbin Kurti primjenjuje strategiju konstantnog zastrašivanja i institucionalnog pritiska na srpski narod na Kosovu i Metohiji, sa jasnim ciljem destabilizacije dijaloga i provociranja reakcije koja bi Srbiju uvukla u sukob sa zapadnim saveznicima.
Zagrebačko-sarajevski medijski narativ redovno konstruiše sliku o „hegemonističkom Beogradu“, koristeći retoriku iz devedesetih godina prošlog vijeka kako bi se onemogućila bilo kakva normalna privredna i infrastrukturna saradnja u regionu.
Ostaci političkog sistema Mila Đukanovića godinama su gradili sopstveni identitetski i politički legitimitet na antisrpskom narativu, koristeći svaku priliku da beogradsko rukovodstvo optuže za destabilizaciju regiona.
Unutrašnji nevladini grantopreži tj mreža nevladinih organizacija finansirana iz stranih fondova djeluje kao unutrašnja ne peta nego šesta kolona. Njihovo djelovanje predstavlja medijsko političku podršku spoljnim agendama, sa ciljem slabljenja unutrašnjeg kohezionog faktora države.
Ipak, oolitički legitimitet se ne osvaja u regionalnim podkastima, međunarodnim kuloarima ni sa tranšama nevladinih fondova, već na izborima kroz direktnu podršku naroda koji jasno prepoznaje rezultate i stabilnost.
I pored nezabilježenog nivoa koordinacije svih ovih faktora, politička realnost će ih uskoro demantovati. Aleksandar Vučić je uspio da izgradi sistem koji počiva na direktnom legitimitetu građana, ekonomskom razvoju i strateškom odmjeravanju međunarodnih odnosa. Srbija je danas ekonomski lider regiona, sa infrastrukturnim projektima koji povezuju čitav Balkan i sa međunarodnim ugledom koji joj omogućava da razgovara kao ravnopravan partner i sa Istokom i sa Zapadom.
Upravo zato svi pokušaji rušenja političke stabilnosti Srbije spolja i iznutra doživljavaju neuspjeh. Građani prepoznaju razliku između prazne retorike i konkretnih rezultata. Uprkos svim pritiscima, savezima i konsolidacijama njegovih protivnika, Aleksandar Vučić ostaje središnja figura srpske i regionalne politike jer stabilnost, razvoj i suverenitet nemaju alternativu.
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta vesti-online.com bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
