Oktobarsko sunce 1934. godine nije nagovještavalo tugu koja će se nadviti nad čitavim srpskim narodnim bićem. Na marsejskoj ulicu tog kobnog 9. oktobra, pala je krv onoga koji je bio živi stožer narodnog jedinstva, krv Viteškog Kralja Aleksandra Prvog Ujedinitelja. Taj mučki hitac iz ruke mračnih sila oličenim u ustašama, VMRO , Italiji i mađarskim revizionistima nije bio samo atentat na jednog vladara, na prvog vojnika svoje herojske srpske vojske i državnika bio je to pucanj pravo u srce čitavog srpskog naroda, u njegovu prošlost, sadašnjost i istorijsku vertikalu.
Gledano kroz prizmu srpskog integralizma, lik Kralja Aleksandra ne predstavlja samo političku figuru, već sintezu narodnih ideala i ostvarenje vjekovnih želja za zajedničkim životom i slobodom. Njegova državna misao počivala je na vjeri u snagu i neraskidivost našeg srpskog nacionalnog tkiva, u kojem su se državnost i narodnost sjedinili u jedinstvenu ideju. Zato je njegov mučenički kraj ostavio duboku ranu u kolektivnoj svijesti.
Kada je pao kralj-mučenik, zajedno sa njim pokopane su nade čitave jedne generacije koja je u njemu vidjela garant opstanka, mira i dostojanstva. Pucanj u Marseju bio je pokušaj da se zaustavi tok srpske istorije, da se razjedini ono što je žrtvama i krvlju bilo satkano. Ali, misao koju je on nosio i za koju je položio svoj život ne može se izbrisati iz pamćenja.
Danas, dok se s tugom i ponosom sjećamo njegove žrtve, ostaje nam jedno pitanje, da li smo svjesni da je srpski integralizam zbog kojeg je jednim dijelom kralj Aleksandar ubijen, jedini put koji može očuvati srpski narod na ovim prostorima
Piše: Spasoje Tomić, magistrand istorije
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta vesti-online.com bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
