Kada se čovjek pogleda savremena crkveno-društvena kretanja na našim prostorima, ostane začuđen pred lakoćom sa kojom se određeni pojedinci u mantijama odriču sopstvene države, sopstvenog naroda i one iste graditeljske energije koja je kroz vjekove očuvala srpsko ime. Istupanje oca Jovana Plamenca, zabilježeno u ovom izlaganju, predstavlja tužnu paradigmu jednog destruktivnog mentaliteta koji pod vidom navodne duhovne čistoće zapravo podriva temelje cjelokupnog srpskog nacionalnog bića. Naklapanje o „čistom novcu“ i rušenje narodnog sabranja
Otac Plamenac sa nevjerovatnom lakoćom tvrdi da je svaki dinar ili evro koji država, odnosno predsjednik Srbije, uloži u crkvu – „omča narodu“ i „na pogibao nama“. Iz perspektive srpskog integralizma, koji počiva na neraskidivom jedinstvu države, crkve i naroda kao jedinstvenog organizma, ovakva teza je potpuno apsurdna i zlonamjerna. Zar izgradnja hramova, obnavljanje svetinja i pomoć crkvi treba da budu predmet dnevnopolitičkog prepucavanja i demonizacije? Novac kojim država pomaže svoju crkvu nije tuđinsko sredstvo, već dio narodnog blaga koje se vraća duhovnoj matici. Odbacivati to znači svjesno udarati na koheziju i opstanak našeg naroda u velikim iskušenjima koja stoje pred nama.
„Ne treba nam ovoliko crkava“
Posebno zabrinjavajući, gotovo bogohulni dijelovi ovog izlaganja jesu oni u kojima otac Plamenac otvoreno dovodi u pitanje broj svetinja i sam karakter institucije, poručujući: „Pa imamo mnogo više crkava nego što nam treba! A i da nam treba, pa služićemo na livadi čoveče!“.
Ovakva izjava direktno udara na vjekovni zavjet naših predaka koji su gradili crkve kao stožere okupljanja, identiteta i vjere. Srpski integralizam ne poznaje crkvu koja može postojati bilo gdje van konkretnog prostora, hrama i liturgijske zajednice. Pozivati na služenje „na livadi“ u stilu bogumila jeste opasno sektašenje u trenutku kada se srpski narod bori za očuvanje svojih ognjišta i svog identiteta širom regiona, znači bacati prašinu u oči vjernicima i unižavati žrtvu onih koji su te crkve podizali. Crkva nije samo „duša“ izolovana od materijalnog stvaranja, ona je i vidljivo tijelo Hristovo u narodu, ovjekovečeno u Crkvama i manastirima kao Božijoj kući.
Na kraju, mora se postavljati logično i moralno pitanje ocu Plamencu: Od kuda Vam, oče, pravo da srpskog predsjednika nazivate najpogrdnijim imenima, kao da Vam je mentor Dinko Gruhonjić?
Kako je moguće da svešteno lice, koje bi trebalo da svjedoči mir, hrišćansku ljubav i razumijevanje, pozajmljuje rečnik i matricu onih kojima je sve srpsko nacionalno trn u oku ‘nate? Umjesto da gradi mostove i čuva jedinstvo državnog i crkvenog vrha u trenucima kada je srpskom narodu jedinstvo potrebnije nego ikada prije, otac Plamenac svojim javnim istupima svrstava sebe na stranu onih koji bi da oslabe Srbiju i njene institucije.
Srpski integralizam ne može i ne smije preći preko ovakvih jeretičkih istupa protiv vlastitog državnog i crkvenog tkiva. Crkva i država moraju ići ruku pod ruku za dobrobit cijelog naroda, a ne zadovoljavati dnevne političke frustracije pojedinaca u mantijama.
Piše: Spasoje Tomić za Vesti Online
Zabranjeno je preuzimanje, kopiranje ili prenošenje teksta, dela teksta ili fotografija sa sajta vesti-online.com bez izričitog navođenja izvora i aktivnog linka ka originalnom tekstu na našem sajtu.
Svako kršenje ovog pravila biće smatrano povredom autorskih prava i biće prijavljeno u skladu sa zakonom.
